ولى جمعى ديگر نزول آيه را در مورد علي ع مسلم دانسته‌اند ، اما در اينكه دلالت بر مساله ولايت و خلافت دارد ترديد نموده‌اند كه اشكال و پاسخ آنها را به زودى بخواست خدا خواهيم شنيد . به هر حال همانطور كه در بالا گفتيم رواياتى كه در اين زمينه در كتب معروف اهل تسنن - تا چه رسد به كتب شيعه - نقل شده ، بيش از آن است كه بتوان آنها را انكار كرد ، و يا به سادگى از آن گذشت نميدانيم چرا درباره شان نزول ساير آيات قرآن به يك يا دو حديث قناعت مىشود اما درباره شان نزول اين آيه اينهمه روايت كافى نيست ، آيا اين آيه خصوصيتى دارد كه در ساير آيات نيست ؟ و آيا براى اينهمه سختگيرى در مورد اين آيه دليل منطقى مىتوان يافت ؟ موضوع ديگرى كه در اينجا يادآورى آن ضرورت دارد اين است كه رواياتى كه در بالا ذكر كرديم تنها رواياتى بود كه در زمينه نزول آيه درباره على ع وارد شده است ( يعنى رواياتي مربوط به شان نزول آيه بود ) و گرنه رواياتى كه درباره جريان غدير خم و خطبه پيامبر ص و معرفى على به عنوان وصى و ولى نقل شده به مراتب بيش از آن است ، تا آنجا كه نويسنده محقق علامه امينى در « الغدير » حديث غدير را از 110 نفر از صحابه و ياران پيامبر ص و با اسناد و مدارك و از 84 نفر از تابعين و از 360 دانشمند و كتاب معروف اسلامى نقل كرده است كه نشان مىدهد حديث مزبور يكى از قطعىترين روايات متواتر است و اگر كسى در تواتر اين روايت شك و ترديد كند . بايد گفت كه او هيچ روايت متواترى را نمىتواند بپذيرد . چون بحث درباره همه رواياتي كه در « شان نزول آيه » وارد شده و همچنين درباره تمام رواياتي كه در مورد حديث غدير نقل شده نياز به نوشتن كتاب قطورى دارد و ما را از طرز نوشتن تفسير خارج مىسازد به همين اندازه قناعت كرده ، و كسانى را كه مىخواهند مطالعه بيشترى در اين زمينه كنند به كتابهاى « الدر المنثور »